Echo

Αρμός

1357728828181

Κάτω, κάπου στα πλακόστρωτα, γράφει «μου λείπεις» σε ξεχωριστές πέτρες στο πεζοδρόμιο, αλλού το «μου» αλλού το «λείπεις»; Και πάνω του πατούν σπορτέξ με πατημένα σκατά και περπατούν δυο παντελόνια τζήν και δυο ζευγάρια χέρια δεμένα στις πλάτες που περπατάνε δίπλα-δίπλα. Πιο πίσω έρχεται κι ένα παιδί, όχι ντυμένο σαν κρεμμύδι όπως οι μεγαλύτεροι, μηδέν βαθμοί, κρύο και μαλακίες… Ένα φουτεράκι, μια φόρμα και γρήγορες κινήσεις θέλει για να σπάσεις όσα θερμόμετρα πάρει το μάτι σου. Απ’ απέναντι το βλέπεις να παλεύει να μη πατήσει τις γραμμές στο πεζοδρόμιο, λες κι αν κάνει το λάθος να βάλει το πέλμα του στον αρμό που ‘χουν ανάμεσα, θα πέσει η Γη απ’ τον Γαλαξία και θα πάρει όποια τροχιά της δώσουν όσοι πλανήτες βρει στον δρόμο της. Μοναχικά παιχνίδια ειν’ αυτά. Τα σκέφτεσαι μόνο όταν δεν έχεις δυο αφτιά να κρεμαστούν στα χείλη σου, και τα πράττεις όταν δεν θες καν να τα ‘χεις. Ύστερα περνά δίπλα σου με κουτσό, το ‘να πόδι στο «μου», τ’ άλλο στο «λείπεις», και κάνοντάς του χώρο, του λες ένα «ευχαριστώ» που 15-20 χρόνια μετά από σένα, είπε να πιάσει να σώσει τον κόσμο που ‘ναι χωμένος στους αρμούς των πεζοδρομίων της Πειραϊκής.

Το μόνο που ‘χει σα χρεωμένη του επανάσταση, είναι μόνο να μη πατήσει τις γραμμές. Εσένα σου ‘ριξαν και δυο γκλοπιές στη Σταδίου και σου χάραξαν τον δρόμο, λες. Έκτοτε έχτισες τα ίδια σου τα χέρια στα τσιμέντα που φτιάχνουν τους τοίχους που σε χωρίζουν απ’ το διπλανό διαμέρισμα, κι άρχισες μόνο να κράζεις πως τίποτ΄ άλλο δε μπορείς να κάνεις πια. Πού και πού, σκέφτεσαι πως το πεζοδρόμιο είναι μακρύ κι ούτε ξέρεις που φτάνει, έχεις χιλιάδες αρμούς ν’ αποφύγεις ώσπου να φτάσεις παρακάτω, έχεις και δρόμο πιο δίπλα, και θέα να βλέπεις όσο πας.

Πολλές ιδέες: Να σταματήσεις μια στιγμή και να χαζέψεις τη θάλασσα στα δεξιά σου, να κάτσεις κιόλας δίπλα στα παιδιά που σκάνε τα τσιγαριλίκια τους στα μουλωχτά πάνω στα βράχια, ν’ ακούσεις τις κλασμένες τους κουβέντες.  Ή μήπως να συνεχίσεις το κουτσό κι εσύ πάνω στις πέτρες ώσπου να φτάσεις στον πέρα όρμο για να μετρήσεις πόσα καϊκια άραξαν σήμερα και πόσοι τα ‘χουν ακόμα δεμένα; Να βαρεθείς να κοιτάζεις κάτω μη τυχόν και πατήσεις γραμμές όσο πας κι αντ’ αυτού να ξαπλώσεις στον δρόμο να σταματήσεις τ’αυτοκίνητα που κάνουν κόντρες στον Σταυρό. Να, να… Καμιά ιδέα ωστόσο δε σε καυλώνει περισσότερο απ’ τα ερωτικά συνθήματα που σβήνονται στα πατήματα των άλλων ζευγαριών της Πειραϊκής.

Τόσα καλώδια ΔΕΗ, τόσες σωληνώσεις, τόσο τσιμέντο ανάμεσα στα σπίτια, θα ‘πρεπε μέχρι τώρα να ‘μασταν ένα, λες. Αντιθέτως, γίναμε ένας τεράστιος λαπάς από λάσπες, πέτρες, μπετό και μοναξιά. Άνθρωποι που περπατούν στις παραλίες και κοιτάζουν την άμμο κι όχι τη θάλασσα που έφτιαξε την άμμο ζωγραφίζοντας την τόσους αιώνες τώρα. Ανθρωπάκια.

Γυρνάμε λοιπόν στη Πειραϊκή… Το παιδάκι με τα χέρια χωμένα στις τσέπες του φούτερ, παλεύει ακόμα να μην πατήσει τους αρμούς στο πεζοδρόμιο. Η παρέα παραπέρα σκάει το δεύτερο τσιγάρο στα βράχια και το ζευγάρι που πάτησε πάνω στα «μου λείπεις» αποχωρίζεται στο απέναντι στενό για καληνύχτες. Στο πορτοφόλι υπάρχει μόνο το ένα ευρώ απ’ το φλουρί που κέρδισες στις γιορτές και στη τσέπη κουβαλάς ακόμα τα δυο άδεια φυσίγγια που τίναξες με τη καραμπίνα στην αλλαγή του χρόνου. Έχουν τέτοια έθιμα εκεί, κι ενώ ποτέ δεν είπες να την πάρεις κι εσύ, εφέτος είπες να χτυπήσεις δυο στον αέρα σαν τους άλλους να δεις αν θα σκοτώσεις κανέναν απ’ τους εαυτούς σου.

Βάζεις το ευρώ στο στόμα για να δεις αν έχει ακόμα γεύση βασιλόπιτας και κοιτάζεις επίμονα το παιδί που ακόμα κάνει κουτσό στις πέτρες για να μας σώσει. Το ευρώ είχε απλή γεύση μετάλλου, καμία βασιλόπιτα, το φτύνεις λοιπόν στα βράχια πιο κάτω. Σιγά, ένα ευρώ είναι. Έπειτα πιάνεις τα φυσίγγια, ένα πράσινο κι ένα κόκκινο, 6άρια και τα δύο. Χτυπάς τις μεταλλικές μύτες τους στα κάγκελα του δήμου κάθε που σκάει το κύμα στα πόδια των παιδιών που την πίνουν πιο κάτω. Δε λες να τα πετάξεις αυτά. Τα ξαναχώνεις στις τσέπες σου κι υπόσχεσαι να τα δώσεις εκεί ακριβώς που πρέπει. Αν όμως, λες, σκότωσαν όντως κάποιον απ’ τους εαυτούς σου θα ‘θέλεις αύριο μεθαύριο να τα στολίσεις κάπου στο σπίτι για να θυμάσαι ποιες στιγμές σου σκότωσες στον αέρα, δίπλα στα βεγγαλικά της αλλαγής των χρόνων και των εποχών. Σαν ανθρωπάκι.

Advertisements
Standard

One thought on “Αρμός

  1. a passer by says:

    για καποιο λογο και γω συμπαθω ιδιατερα τα αδεια φυσιγγια..τα γεματα τα φοβαμαι λιγο- λιγοτερο απο τα σκαθαρια της ανωθε κειμεναρας…

Σχόλια

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s