Echo

Ικεσίες

Το ‘ριξε σε προσευχές. Ικεσίες. Έτσι γίνεται τώρα… Ευχήθηκε να μεγάλωναν ραγδαία οι κλιματαριές, να έδεναν τον κάθε αυτόνομο με τον παραδίπλα, το κάθε σπίτι ερείπιο με τα διπλανά δίπατα, την κάθε ρόδα με τον δρόμο, το κάθε λεπτό με την δική μας αίσθηση του χρόνου. Του άλλου χρόνου… Ευχήθηκε οι κλιματαριές να βγάζουν που και που σαρκοφάγους σπόρους, να φτάνουν όπου είναι να φτάσουν και να κλαδεύουν κεφάλια από εκδίκηση προς τις γιαγιάδες που μαδούσαν για χρόνια τις τριανταφυλλιές στα μπαλκόνια τους, που ‘ταν πάντα στρωμμένα με λαμπρά πλακάκια για να γλιστράνε τα απ’ άκρη σ’ άκρη τα φωνακλάδικα πεκινουά τους.

Στο «Αμήν» που ψιθύρισε, στις ευχές προς τις κλιματαριές πάντα, σκέφτηκε θάλασσες. Τουλάχιστον, ανοίγει ο καιρός και μαζί με τ’ άλλα, θα εισβάλλει και φως. Να το μαζεύουν, να το χορταίνουν τα κλίματα και να πετούν σταφύλια για μάσες και μέθη. Τουλάχιστον, ξανάπε, θα ‘χουμε και θάλασσες ν’ ανοιγόμαστε, να ξεχνιόμαστε. Θα ‘χουμε βέβαια και βυθούς ατάραχους, χωρίς ίχνος πλαγκτόν, χωρίς τίποτε.

Την επομένη κιόλας, ο τόπος είχε γεμίσει μ’ αναρριχώμενα. Γερές ρίζες, σήκωναν κτίρια ολόκληρα εκατοντάδες μέτρα πάνω απ’ τα «πάτρια» εδάφη.

– «Προς Ιθακη, ένα πράγμα φοβάμαι: Μη τα χάσω στον δρόμο… Κι αν κάπου χρησιμεύουν οι σύντροφοι ειν’ σ’ αυτο»

– «Εκεί χρησιμεύουν. Νοηματοδοτουν το χασιμο. Το κάνουν προορισμό»

Advertisements
Standard

Σχόλια

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s